Recenzje gier - GRY KOMPUTEROWE

Każdy może przyznać, że pierwsza część gry MW (nie Most Wanted, a Modern Warfare) odniosła spory sukces. Czy dwójeczka ma takie same szanse? Odpowiedź jest oczywista. Od premiery gry minęło trochę czasu i wszyscy są zadowoleni z gierki, ja też, ale o tym poniżej.

Naszyn głównym przeciwnikiem w dwójce jest Władimir Makarow, prawa ręka Zachajewa, którego rozpie*****liśmy w pierwszej części gry. Jakimś cudem wybucha woja pomiędzy Ruskimi a Amerykańcami, w sam środek konfliktu jest wysłany nasz bohater, a raczej bohaterowie, bo przyjdzie nam wcielić się w czterech żołnierzyko-antyterrorystów.

W kampani mamy kilkanaście misji, tak jak napisałem mamy 4 bohatero-herosów. Jest Amerykaniec, jest też Brytyjczyk, a więc standardzik. Tak, to ci którzy wszędzie wpychają swoje cztery... grosze występując w roli tych, którzy niosą pokój. Pocić się będziemy między innymi w Brazylii, u Ruskich, na oceanie oraz jakby nie było u amerykańców.  Wrażenie murowane, w pozytywnym słowa znaczeniu. Niestety misje są... hm... nie ma szans na zrobienie czegoś na kilka sposobów. Musisz robić wszystko dokładnie tak, jak sobie to wyobrazili producenci. Ale na szczęście w grze dzieje się wiele. Nuda to nie synonim MW 2.

Fabuła gry jest trochę zawiła, ale i tak czuje się ten klimat. Przede wszystkim nie trwa to zbyt długo, w kilka godzin można przejść wszystkie misje. Mi zajęło to około 8 godzin, ale na pewno da się szybciej, za bardzo się nie pociłem. Długość gry jest więc standardem. Ale na ośmiu godzinach się nie skończyło, bo są jeszcze dodatkowe mini gry, w których mamy specjalne zadania do wykonania. Gra się bardzo przyjemnie i każdy powinien wszystkie te dodatkowe ukończyć. Najlepsze jest to, że w trybie tym można pograć z kumplem...

I tak najlepsza w WM2 jest rozgrywka sieciowa. Miodzo, jak zwykle odpalając multiplayera nie trzeba martwić się o przeciwników. Wrażenie pustkowia tu nie istnieje. Mapy są zawsze pełne, zatem jedynie co, to grać i umierać. W sieci zazwyczaj przeciwnicy zachowują się inteligentnie, czego niestety nie można powiedzieć o przeciwnikach oskryptowanych w rozgrywce dla jednego gracza. Przeciwnicy są chodzącymi głupolami, zero taktycznych zachowań, no chyba że z góry przewidzianych.

Graficznie jest nawet nieźle, ale do wysokiego poziomu brakuje jeszcze trochę. Tak więc zabawa na kilkadziesiąt godzin zapewniona, wystarczy kupić sobie gierkę, byle nie polską wersję językową. No właśnie, to zostawiłem sobie na sam koniec, bo lubię się powyżywać.

Tak więc polonizacja wyszła strasznie, żeby nie powiedzieć brzydziej, na przykład ch**owo. W wielu miejscach mamy pomieszane słowa angielskie i polskie, automatyczne tłumaczenie lepiej by sobie poradziło. Po prostu szok! Aż nie chce mi się na ten temat pisać, zatem odsyłam do znalezionej w sieci rozprawki na temat polonizacji MW2: http://zagraceni.pl/polonizacja-mw2-podwojna-porazka. A miałem się powyżywać.

Trzeba przyznać, że gra jest świetna, nawet jeśli chodzi o kampanię, jest po prostu znakomicie zrealizowana! Lokacje zostały zróżnicowane, dzięki czemu nie gra się ciągle "tak samo". Na uwagę zasługują również specjalne misje, świetny dodatek. A tryb multiplayer to już prawdziwe miodzio. Jedynym, ale wielkim minusem jest polska wersja językowa, ale to już osobny rozdział. Poczytajcie sobie na zagraceni.pl.