Recenzje gier - GRY KOMPUTEROWE

----> Gry akcji

----> Gry sportowe

----> Wyścigi

No to doczekaliśmy się niezłej rewolucji. Tak, tą rewolucją niewątpliwie jest FIFA 2006. Co ją wyróżnia od poprzedniczek? Nie chodzi tu bynajmniej o rewolucję w modelu prowadzenia swojej drużyny. To co ją różni, to znaczek PL! Wcześniej mogliśmy ewentualnie zmienić na polski język w menu. Najnowsza FIFA z EA jest całkowicie spolszczona. Co to oznacza? Nietrudno się domyśleć. Nie tylko wszystkie napisy zostały spolszczone, komentarz również jest po polsku! Głosów udzielili panowie Szpakowski i Szaranowicz.

Oprócz powyższej rewolty nie ma chyba nic wielkiego, co odróżniałoby 06 od wcześniejszej wersji. Ale chyba najlepiej opis gry zacząć od początku. Zapomniałem jeszcze napisać, że w FIFA 06 dodano (w końcu) polską ligę.

Po krótkim intro oczom ukazuje się menu. Na początek żadnych zmian. Ale warto przypatrzeć się bliżej. Otóż do dyspozycji oddano nam standardowe opcje rozgrywki, takie jak trening, własny turniej, turniej (ok. 20 pucharów lig), oraz tryb menedżerski, na którym skupię się troszeczkę później. Najpierw o modelu gry.

Cóż, chciałbym ten aspekt gry skonfrontować z UEFA Champions League 04/05. Otóż w samym modelu gry niewiele się zmieniło. Jak zwykle dopracowano szczególiki i nic więcej. Wpieniającym faktem w UEFA były sytuacje „sam na sam” z bramkarzem. Na pięć, sześć takich sytuacji zdarzało się wykorzystać jeden. Szczegół ten wpieniał i to ostro. Często niewykorzystywanie takich sytuacji wprowadzało mnie w szał. W FIFA 06 jest o niebo lepiej. W UEFA najlepszym sposobem na bramkę było dośrodkowanie w pole karne na główkę z któregoś narożnika. W FIFA 06 sposób ten nadal działa i wciąż jest jednym z najlepszych. Ze strzałami z dystansu też jest lepiej. W UEFA nie było bata żeby strzelić z dystansu. Tutaj taka możliwość jest. Czasem padają naprawdę piękne bramki. W 06 wiele jest przypadkowych odbić piłki. Wpływa to na realność gry. Ale nie wszystko w stosunku do UEFA zostało polepszone. Niestety. Pierwsza sprawa to rzuty wolne. Nie ma tu żadnego celownika. Musimy zdać się na własne oko. Idzie się przyzwyczaić, ale po co utrudniać w ten sposób rozgrywkę? Kolejnym schrzanionym (i chyba najbardziej) aspektem jest odbieranie piłki przeciwnikowi. Tu niestety jest skandal. Piłkę jest bardzo ciężko odebrać, zbyt ciężko. Ten szczegół denerwuje i tyle. Pomyłki sędziów. Te były zbyt częstym zjawiskiem w UEFA. Widać było z odległości kilkudziesięciu metrów, kto dotknął piłkę ostatni, ale sędzia jak na złość zobaczył coś zupełnie innego. Tutaj na szczęście zdarzają się pomyłki o wiele rzadziej.

W trybie menedżera musimy przede wszystkim dbać o dobry prestiż i wysokie morale drużyny. Nawet najlepsza drużyna może przegrać z o wiele słabszą pod względem wyszkolenia, jeśli będzie miała niskie morale. Czasem jesteśmy stawiani w różnych sytuacjach, a to, jak na daną zareagujemy ma nieodzowny wpływ na morale naszego zespołu, pewność posady czy też poparcie kibiców. Sytuacje w których jesteśmy stawiani bywają komiczne. Np.: nasz młody zawodnik zrobił sobie ekstrawagancką fryzurę, która niestety gorszy starszych graczy. Co robisz? Jedna z opcji brzmi mniej więcej: „robię sobie identyczną fryzurę, żeby pokazać dinozaurom, że niema w tym nic strasznego.” Po wybraniu tej opcji wyskakuje zdarzenie (nie dosłownie, ale z zachowaniem sensu): „w nowej fryzurze wyglądałeś jak idiota, w ogóle ci nie pasowała.” Następnie jesteśmy informowani, że morale drużyny lub pewność posady (zabij! nie pamiętam) spadają w dół o kilka oczek :). Po zakończeniu sezonu mamy sposobność zmiany barw drużyny, ale możemy zostać (o ile będą nas jeszcze chcieli).

Zawsze jest możliwość rozegrania meczu w trzech trybach. W pierwszym bez pocenia się dostajemy gotowy wynik. W drugim śledzimy wydarzenia z boiska w formie napisów, proces ów można zwalniać i przyśpieszać. Co ciekawe w każdej chwili możemy to przerwać i zacząć sterować naszymi piłkarzami. Trzeci tryb to oczywiście bezpośrednie manewrowanie drużyną przez całe 90 minut (i dłużej).

Polski komentarz wymaga komentarza. Jak na moje ucho, relacje Szpakowskiego i Szaranowicza wypadają słabiutko. Podczas grania odnoszę wrażenie, jakby komentatorzy czytali swoje kwestie. Wszystkie próby wypowiadania kwestii z odrobiną emocji brzmią śmiesznie. Z jednej strony słabo spisali się nasi, a z drugiej niespecjalnie spisali się programiści odpowiedzialni za komentarz. Otóż często komentarz jest nie na miejscu. Piłka uderza w słupek, a dopiero po kilku sekundach komentator zaczyna przeżywać akcję. Cisza po strzeleniu bramki zwiastuje makabrę. Komentator po chwili zaczyna krzyczeć ze szczęścia i podziwu, ale robi to tak nieudolnie, że można narobić ze śmiechu w majtki. Mecz na szczycie ligi, a tu słyszymy, że rozgrywamy mecz w środku tabeli. Co ciekawe, prawie zawsze komentatorzy mają odmienne zdanie. Nie wiem czemu jeszcze się tam nie pobili. Tak, komentarz wypadł średnio. Ale jest to pierwsza „polska” próba, więc wszystkie niedociągnięcia wybaczamy.

Panowie z EA dodali również coś extra. Opcja EA SPORTS Retro to kilka wspomnień: profile klasycznych graczy – to krótkie notki ze zdjęciami o najlepszych piłkarzach wszechczasów ( znalazł się tu między innymi Zbigniew Boniek). Retrospektywa gier Fifa, to krótka historia gier piłki nożnej z EA. Pamiętne momenty to dziesięć ładnych goli w wykonaniu światowych gwiazd futbolu, choć niektóre gole tu w ogóle nie pasują. Jednym z dodatków jest wywiad z najlepszym afrykańskim piłkarzem- Samuelem Eto’o.

FIFA 2006 to kolejna odsłona popularnej serii gier. I wciąż niewiele się zmienia w stosunku do poprzedniej wersji. Ciągle są te błędy, które wkurzają gracza. Fifa jednak ma to coś, co przyciąga niezliczone rzesze fanów. W FIFA 2006 gra mi się najlepiej, jeśli chodzi o tą serię. Grze należy się bardzo dobra ocena, przede wszystkim za polską wersję językową. FIFA 2006 potrafi przykuć uwagę na kilka, może nawet na kilkanaście długich wieczorów.