Recenzje gier - GRY KOMPUTEROWE

Zacznę może od wytłumaczenia stylu gry, bo przecież nie każdy miał obowiązek (czyt. przyjemność) grać w Desperados "jedynkę". Gra jest bardzo podobna do starych Commandos'ów. Trzeba tak poruszać się pomiędzy wieloma przeszkodami i wrogami, by nie zostać przez nich zauważonym. Wrogów trzeba też eliminować, rzecz jasna jak słońce, ale trzeba to robić z głową i w miarę cicho. Czasem też trzeba tak zadziałać na środowisko, by można bezpiecznie przejść dalej. Jest to więc gra strategiczno logiczna. Można by to tak nazwać, ponieważ wszystkie ruchy są tu zaplanowane z góry, kilka kroków w nieodpowiednią stronę najczęściej kończy się wpadką i zmusza gracza do wczytywania zapisanego stanu gry. Poza tym, przeciwnicy zawsze poruszają się po wyznaczonych trasach, zawsze zachowują się identycznie. Nim załatwisz przeciwnika, musisz najpierw bardzo dobrze go poznać. Musisz niemal przestudiować każdy jego ruch. Po kilku nieudanych próbach przechodzisz kawałek dalej, by tam znowu głowić się nad następnym krokiem. Tak mniej więcej wygląda rozgrywka Desperados 2 (D2). Akcja jest oczywiście umieszczona na dzikim zachodzie, więc i sterowany przez nas Cooper posiada zabawki rodem z westernów. Widok z jakiego obserwujemy akcję, również jest identyczny, wszystko obserwujemy z rzutu izometrycznego. Dlatego mamy możliwość obserwowania wszystkich ruchów przeciwnika, znajdującego się nawet za zabudowaniami czy naturalnymi przeszkodami. Choć w tej kwestii w stosunku do pierwszej części zaszło kilka istotnych zmian.

Johny Cooper podobnie jak w poprzedniej części nie jest sam. Cooper zajmuje się zawsze brudną robotą, jego zadaniem zazwyczaj jest załatwianie wroga ze splówy, choćby takiego Colta. Jest tu też Kate O'Hara, która swoim wdziękiem potrafi zwabić do pułapki nawet największego twardziela. Sam Williams jest gościem od materiałów wyskoko.... wybuchowych. Nie zapominajmy także o snajperze i medyku, którego zwą Doc McCoy.

Widok na akcję został oczywiście unowocześniony. Minęło kilka lat, więc zmiany były potrzebne. Po pierwsze, widok można dowolnie zmieniać, przybliżać i oddalać, kręcić, są to dzisiaj już standardy, więc nie ma nad czym się rozczulać. Jest natomiast istotna zmiana: można z tego standarowego widoku przełączyć się do widoku TPP. Wygląda to całkiem przyzwoicie, nawet bardzo dobrze. Choć szczerze mówiąc, wprowadzenie tego widoku jest co najmniej bezsensowne. Tu, żeby pomyślne ukończyć najmniejszy etap gry, trzeba oczy mieć w d... w dużej odległości nad ziemią. Widok TPP jest zbyt ograniczony, nadaje się jedynie na strzelanie. Ale jest to taki miły dodatek. Często też zdaża się, że znamy już na pamięć wszystkie ruchy, więc można zabawić się w TPP. Ale tworzenie tego widoku było bezsensowne, lepiej byłoby się skupić na innych sprawach, np. na usunięciu niektórych rażących błędów. Często zdarzają się przeciwnicy "martwi", którzy niby żyją, ale są jak roślinki, nie są w stanie nic zrobić, można ich załatwić jak się chce.

D2 wygląda całkiem ładnie jak na dzisiejsze możliwości. Bardzo ładna grafika, wiele szczegółów, które niewiele tracą na jakości po przybliżeniu, świetnie umilają grę, choć przy tym i wymagania gry nie są niskie. Można tu zobaczyć bardzo ciekawe i ładnie wyglądające scenerie. Klimat jest tu budowany przede wszystkim przez muzykę. Zawsze jest klimatyczna i pasuje do tego, co aktualnie dzieje się na szklanym ekranie.

Depserados 2: Cooper's Revenge jest bardzo ciekawą grą, która stylem gry bezpośrednio nawiązuje do znanej serii Commandos oraz do swojej kilkuletniej poprzedniczki. Niewiele jednak zmieniło się pod względem rozgrywki. Praktycznie sens jest identyczny. Gra jest jedynie poprawiona pod względem technicznym. Jeśli "jedynka" podobała ci się i nie mogłeś bez niej spędzić ani godziny, to w "dwójce" poczujesz się jak w raju, ale jeśli nie kręciły cię nigdy Commandosi, to nie powinieneś na tą grę nawet spojrzeć- zostaw ją innym.

Napisz komentarz

Your Contact Details:

Nick:

E-mail: nie powiadamiajpowiadom

Komentarz:

Tytuł:

Message: